Już niebawem na stronie pojawi się bardzo obszerny artykuł opisujący życie i działalność Tony’ego Pearson’a.

rokrzy

Mic Geronimo

rokrzy

Dodatkowo warto wspomnieć również o trasie koncertowej Wściekłej Piątki, wraz z nimi rusza sam Kurtis Blow! Zapowiada się naprawdę ciekawie. Trasa nosi nazwę: The Legend To Legend.

Sprawdź!

http://www.furious5.com/ - oficjalna strona The Forious 5
http://www.furious5.com/booking.htm - Trasa koncertowa

rokrzy

Oczywiście nie można mylić pojęć. Nie mylmy zdarzeń związanych z rozwojem owej kultury, z wydarzeniami mogącymi być jej oficjalnym startem, bo gdybyśmy zwracali uwagę na postęp wydarzeń i doszukiwali się najbardziej rychłych epizodów związanych z tą kulturą, to byśmy musieli powiedzieć, że początek hiphopu miał miejsce w Cotton Club w 1925, gdzie Earl Tucker zaprezentował kroki taneczne używane w późniejszych czasach przez b-boyów, a przecież to była mała cząstka tego co rozsadzało parkiety w latach siedemdziesiątych.

Dla wielu znawców, muzyków, krytyków muzycznych to nie rok 1974 był oficjalną datą narodzin hiphopu, lecz 1973, a dokładnie 11 sierpnia, wtedy to odbyła się pierwsza impreza prowadzona przez ojca hiphopu – DJ’a Kool Herc’a.

Kompleks mieszkalny 1520 Sedgwick Avenue znane również jako General Sedgwick House, ulokowany w zachodniej części dzielnicy Bronx został wybudowany w 1969 roku. Budowa 1520 Sedgwick Avenue była jednym z etapów projektu, mającego na celu budowę mieszkań o przystępnych cenach dla każdego nowojorczyka. To tam właśnie 11 sierpnia 1973 roku w pokoju rekreacyjnym na pierwszym piętrze DJ Kool Herc, rozkręcił pierwszą imprezę używając w dodatku nagrań swojej siostry Cindy - wziętych prosto z jednej z zabaw szkolnych. Głównym priorytetem owej imprezy była zbiórka pieniędzy dla siostry Herc’a na nowe ubrania, ponieważ nowy rok szkolny zbliżał się niemiłosiernie.
Kool Herc niestety nie mógł do samego końca prowadzić imprezy w pokoju gościnnym, dlatego spakował cały swój sprzęt i wraz z gośćmi przeniósł się do pobliskiego Cedar Park.

Jeszcze dwa lata temu 1520 Sedgwick Ave. było w poważnych tarapatach, ponieważ kompleks mieszkań miał być wykupiony przez poważnego inwestora i odnowiony, co spotkało się z wieloma głosami sprzeciwu – przede wszystkim ze strony Kool Herc’a jak i okolicznych mieszkańców. Całe wydarzenie już niebawem zostanie przedstawione na stronie rapstrefa.pl/oldschool

rokrzy

X-Clan to legendarna grupa (reprezentująca czerwono czarno-zielone barwy, które były symbolem ich ideologii, do których nawiązywali bardzo często w piosenkach oraz występach scenicznych), szerząca afro-centryczne poglądy oraz konkretne i mocne polityczne przesłanie, nieraz podejmując kwestie ideologii, koloru skóry często w bardzo ironiczny, a nawet dość humorystyczny sposób. Założycielami była czwórka wspaniałych artystów: Grand Architect Paradise (Claude Grey) – osoba zajmująca się produkcją, menadżer znanego w latach osiemdziesiątych klubu Latin Quarters, Grand Verbalizer Funkin-Lesson Brother J. (Jason Hunter) – MC i członek Blackwatch Movement, Lumumba Professor X The Overseer (Lumumba Robert Carson, zmarły 17 marca 2006 roku) – działacz i lider Blackwatch Movement, promotor wielu zespołów rapowych (m.in. Whodini), a także osoba związana z Latin Quaters, oraz The Rhythm Provider Sugar Shaft (Anthony Hardin) – współzałożyciel oraz didżej, który zmarł w połowie lat dziewięćdziesiątych (95-96) z powodu AIDS.

Początek X-Clanu wiąże się z organizacją Blackwatch Movement, założoną przez Lumumbe Roberta Carson’a (Professora X’a) syna słynnego Sonny Carson’a (działacza, szerzącego nacjonalistyczne poglądy w latach sześćdziesiątych, który zasłynął z autobiograficznej książki “The Education of Sonny Carson“). Był to ruch czarnoskórych Nacjonalistów, związanych z kulturą Hiphopową, będącą ich częścią życia. Organizacja Blackwatch Movement jako organizacja ogólnokrajowa i mająca ośrodki w kilku ważnych miastach, opierała się na przełamywaniu stereotypów i dążyła do poprawy życia wśród afro-amerykańskiej społeczności Stanów Zjednoczonych. Ciekawym faktem jest również to, że organizacja w swoich szeregach miała m.in. Queen Mother Rage (żona Professora X’a), Just Ice’a, a nawet Das EFX.

Sam Jason Hunter (Brother J) w wieku 16 lat, będąc jeszcze w szkole średniej został członkiem tego ruchu i już wtedy kształtowała się jego „wizja” i postrzeganie wielu spraw, które poruszał w późniejszym czasie na produkcjach X-Clan’u. Oczywiście młody “J” (oprócz aktywnego działania w organizacji) rozkręcał tzw. block parties, nieraz stał za konsoletą, lecz nigdy nie stanął przed mikrofonem. Często “J” chodził do Latin Quaters, fascynował się tam występami m.in. Kool Moe Dee, Public Enemy, Ultramagnetic MC’s czy Krs-One’a
Początkowo X-Clan (jeśli można mówić o oficjalnej nazwie grupy) składał się z Brother J’a i Sugar Shafta, po czasie doszedł do składu Professor X i Paradise The Architect. Już od samego początku grupa niosła ze sobą myśli ideologiczne, przede wszystkim zaczerpnięte z Blackwatch Movement. Można powiedzieć, że X-Clan był częścią tego ruchu.
Jednym z pierwszych kroków X-Clanu w muzyce było nagranie materiału demonstracyjnego (demo) w studiu nagraniowym znajdującym się w domu Ultramagnetics MC’s w dzielnicy Bronx.
Po udanym nagraniu Paradise The Architect czym prędzej zaniósł demo do Profesora X’a, który w tym czasie miał własną wytwórnię Scratch Me Productions, zajmującą się przede wszystkim promocją młodych, całkowicie nie znanych artystów, z kolei Professor X postarał się o przyjęcie X-Clanu do wytwórni 4th & B’way Records i tak też się stało. Od samego początku brzmienie X-Clanu (mimo, iż grupa pochodziła Brooklynu) nie przypominało dźwięków wschodniego wybrzeża. Ojciec J’a [jak i sam artysta] w domu słuchał mnóstwo funku, szczególnie ukochał kawałek More Bounce to the Ounce od Zapp & Roger, Shaft natomiast wybierał odpowiednie momenty na cuty z płyty Uncle Sam od Funkadelic, z tego też względu funkowe brzmienie dominowało na płytach X-Clanu. W tym okresie z pomocą dla grupy przyszedł 45 King, jak sam „J” wypowiedział się o nim: „Był to jeden z najpotężniejszych producentów przed nadejściem DJ’a Premier’a”.

Pierwszym, oficjalnym nagraniem grupy stała się dwunastka “Heed The Word Of The Brother / Raise The Flag“, wydana dzięki wcześniej wspomnianej wytwórni 4th & B’way Records, co ciekawe 4th & B’way Records to tzw. „pod-wytwórnia” należąca do Island Records i jej priorytetem było wydawanie płyt na rynek brytyjski, chociaż były wyjątki jak w przypadku owego singla. Na kolejne dwie 12” promujące nadchodzący krążek, nie musieliśmy czekać długo [Grand Verbalizer oraz Funkin' Lesson]. Wszystkie [trzy] single zwróciły uwagę publiki poprzez wyrażanie ciekawych myśli politycznych, wcale nie nowych, [na przełomie lat dziewięćdziesiątych dominowali na szczycie politycznych przesłań ludzie z Public Enemy czy Boogie Down Productions], lecz na swój sposób wyjątkowej i oryginalnej.

No i nadeszła pora na debiutancki krążek grupy, “To The East, Blackwords” (pochodzący z wytwórni 4th & B’Way Records) zawierał 11 utworów przepełnionych sarkazmem, ironią. Poza tym z piosenek aż wylewa się treść, począwszy od pojęć militarnych poprzez astrologiczne zagadnienia pochodzące od Professora, aż po religię, naukę, filozofię życia i to nie tylko rodem z Afryki (z którą grupa się utożsamia i mówi o niej jako o korzeniach narodu), lecz wziętych za przykład z innych, całkiem odmiennych kultur. Również na płycie swoje wytłumaczenia miały barwy X-Clanu, m.in. w kawałku “Raise The Flag“, wtedy to J podkreślił: “Red, Black and Green are the colors of the flag on the rise, Cause a nation should be guised”.
Człowiek chcący przekazać wszystkim, co ze sobą niesie album “To The East, Blackwords“, nie będzie wstanie wymienić wszystkich myśli dręczących „J’a i spółkę”, także z tego względu, że owe myśli mają o wiele głębszy charakter. Esencją albumu również są świetne powiedzenia X’a, które już pozostały z nim do końca swojej działalności: By the way, VANGLORIOUS, This is protected, by the red, the black, and the green with a KEY, in the ignition, SISSYYYYYYY!
Profesor X dzięki swoim niebanalnym przemyśleniom i przekazom stanowiących opozycję względem tego co działo się na arenie politycznej i społecznej, był [jak przeczytałem w jednej z recenzji, bardzo trafnej zresztą] „pomostem pomiędzy wersami Brother J’a”.

Mimo, iż członkowie grupy musieli umiejętnie rozplanować każdy, kolejny dzień z powodu realizacji nowych koncepcji to jednak Professor X dodatkowo, skrupulatnie realizował własny projekt, “Years Of The 9, On The Blackhand Side“. Materiał ten poprzedziły single: “Years Of The 9, On The Blackhand Side” i “What’s Up G“, których produkcją zajął się Borther J., a skreczami Sugar Shaft. Professor X realizował własną „misję”, konsekwentnie mówił (nie rapował) „filozoficznym” językiem, wprowadzając w ten sposób mistyczną atmosferę. “Years Of The 9, On The Blackhand Side” to nic innego jak przekaz ideologicznych myśli w mówiony sposób na tle przyjemnych (połączonych z funkowym brzmieniem) podkładów, od czasu do czasu w tle pojawił się kobiecy wokal, a w jednym z kawałków kilka wersów od siebie dodał „J”. Jeśli już mowa o Professorze, to z ciekawostek można dodać, że zafascynował się kwestiami politycznymi jak jeszcze był dzieckiem, wtedy to miał okazję (dzięki ojcu) poznać osobiście Malcolma X, a jako nastolatek należał do gangu.

Kolejnym krokiem milowym w karierze grupy stał się kontrakt z bardzo szanowaną wytwórnią płytową, Polydor. Krótko po podpisaniu umowy X-Clan zapowiedział nadejście kolejnego krążka i wydał singiel “Fire & Earth“, na którym to [taka, mała ciekawostka] utwór miał dwie wersje: 100 % Natural (wersja ta znalazła się na LP) i 90 % Juice 10 % Spring Water. Kolejne dwa single “Xodus / Foreplay” i “A.D.A.M. / F.T.P.” równie dobrze promowały nadchodzący materiał, już po wyjściu owych singli słuchacze uświadomili sobie, że przyszła produkcja będzie jeszcze bardziej „funkująca” niż “To The East, Blackwards“.
Utwór “F.T.P.” (Fuck The Police) został stworzony za namową Professor’a X’a, pomysł nasunął się Carsonowi (ku wielkiemu zaskoczeniu Brother J’a) po incydentach związanych z morderstwem Yusef’a Hawkins’a przez grupę białych osób (najpierw grupa od 10 do 30 osób pobiła Yusef’a Hawkins’a, oraz jego dwóch kompanów, a następnie jeden z agresorów postrzelił [śmiertelnie] Yusef’a dwukrotnie w klatkę piersiową), kilku z nich było graczami drużyny baseballowej, incydent miał miejsce 23 sierpnia 1989 roku.

Xodus wyszedł 19 maja 1992 roku dzięki wytwórni Polydor, jak na poprzedniej płycie przekaz był najważniejszym elementem, brzmienie stało się jeszcze bardziej funkowe, funk dosłownie wypływał w każdego kawałka, a to dzięki wspaniałym samplom zapożyczonych od m.in. George’a Clinton’a czy Funkadelic, głębokim i miękkim basom i bardzo rytmicznym bitom. Kolejny raz ekipa z X-Clanu oczarowała wszystkich swoimi umiejętnościami, Professor X, nie zapomniał o magicznych słowach: Sisseeeeeeeeeeee!, Dodając również i nowe frazy jak: Come diddy-dum!, Nie wspominając o kolejnych, dziesiątkach przemyśleń wplatając w to wyrazy pochodzące z innych kultur. “Xodus” to [po części] powtórka debiutanckiego krążka, nadal Brother J konsekwentnie odnawia afrocetryczne poglądy, utożsamia się z afrykańską kulturą, ironicznie opowiada o ważnych problemach („I hear some niggas talking ’bout they’ll paint the White House black”).

Xodus ukoronował dotychczasową karierę grupy, lecz po roku Brother J opuścił szeregi X-Clanu (tworząc formację Dark Sun Riders, więcej informacji poniżej), ponieważ, jak sam przyznał: „Tematyka musi się rozwijać cały czas i nie może stać w miejscu i by tak się stało cała grupa musi być zgodna”, niestety, nie doszło do porozumienia, mimo iż X-Clan przed sobą miał świetlaną przyszłość.

W 1994 roku Brother J utworzył grupę Dark Sun Riders (w tym także roku opuścił szeregi X-Clanu), w skład której wchodziło dodatkowo dwóch producentów: DJ M.A.T.E. oraz UltraMan. Grupa powstała za sprawą J’a ponieważ on sam chciał stworzyć nową osobowość, nie tą doskonale znaną z X-Clanu. Chciał by tematyka, brzmienie rozwijało się, ewoluowało, a nie stało w jednym i tym samym miejscu i to tak naprawdę zaważyło na decyzji opuszczeniu X-Clanu, mimo, iż sama grupa po wydaniu Xodus’u w 92 roku, była w rewelacyjnej formie i miała dość świetlaną przyszłość.
W 1995 roku (niektóre źródła mogą podać, że w tym samym co wyszedł LP czyli 96) wyszedł singiel Time To Build (nagrany dzięki: Island Records) promujący nadchodzący dużymi krokami album Seeds Of Evolution. Singiel przekazywał istotę filozofii Dark Sun Riders, oraz rozpoczęcie jej tworzenia, zresztą nazwa singla mówi sama za siebie. Pierwszym singlem udało się osiągnąć to co zamierzał Brother J, wprowadził mnóstwo nowych przemyśleń, zmienił również brzmienie, tzn. zmienili te brzmienie M.A.T.E. i UltraMan. Tak jak byliśmy przyzwyczajeni do świetnych, funkowych brzmień, często z „bujającym” podkładem, tak teraz mamy do czynienia z twardszym brzmieniem, potężnymi werblami i minimalistycznymi melodiami w tle, całość zachowana w ponurej i tajemniczej atmosferze.
W następnym roku powstał kolejny singiel „Dark Sun Riders”, charakter nadal ten sam, sam Brother J w niektórych momentach nawiązywał do wcześniejszej twórczości, nawet przytaczając skrawki wersów piosenek „Klanu X”. Co warte uwagi, to, to, że za produkcję kawałka Vibes Of The Pro Black (nawiązującego do przeszłości Brother J’a no i jak wiadomo Blackwatch Movement) wzięła się [kompletnie mi nie znana] formacja Earth Core Productions (będąca producentem wykonawczym LP Seeds Of Evolution), zaangażowana tylko i wyłącznie w produkcję Dark Sun Riders.
W końcu nadszedł czas na długo oczekiwany Long Play. Seeds Of Evolution to materiał dopracowany w kwestii muzycznej i lirycznej na ostatni guzik. Jak wypowiedział się Brother J: „Ten materiał jest skierowany dla myślicieli[…]” i trafił w samo sedno. Krążek opiewa w niezliczoną ilość rozważań o ludzkiej ewolucji, dotykając nieraz mistycznych zdarzeń, nawet dając przykład w zachowaniach zwierząt, a co najważniejsze zachowując jednak trzeźwo obraną tematykę. Ten „mistyczny” nastrój dodatkowo potęgują wstawki Brother J’a, mówiące o przeznaczeniu, religii [itp.] pojawiające się regularnie co pewien czas. Warto także dodać, iż sama produkcja miała dwa warianty okładek, na nośnik CD przypadała inna okładka niż na płytę długogrającą. Po wydaniu albumu współpraca nadal była, lecz nie na tle muzycznym, sam Brother J zaczął się poważnie zastanawiać nad powrotem X-Clanu.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych X-Clan rozpoczął swoją działalność na nowo. Tym razem jako X-Clan Millennium Cipher po to by podkreślić kontynuację nauczania i przekazywania myśli w nowym, XXI wieku. Początkowo w skład grupy wchodzili: Brother J, Paradise The Architect, Profesor X (do 2006 roku), Master China (kuzyn Profesora X’a), Kumu, UltraMan (jeden z członków dawnej formacji Dark Sun Riders), ACL, Lord Cza, DJ Fat Jack oraz Zulu. Krótko po rozpoczęciu działalności, Professor X zmarł (17 marca 2006 roku) z powodu zapalenia opon mózgowych. Wtedy to Brother J otrzymał telefon od starszego syna Phoenix Orion’a, o chorobie lidera Blackwatch Movement, a po czasie YZ przekazał mu informacje o śmierci. Po tragicznej śmierci Professora X’a, Brother J postanawia założyć fundację The X-Clan Foundation związaną poprzez silną współpracę z inną, ważną organizacją Communities Organizing to Reach Excellent Concepts (C.O.R.E.). The X-Clan Foundation zajmuje się zbiórką pieniędzy, a ponadto poprzez muzykę, internet, społeczne wydarzenia naucza młodych ludzi. Fundacja stworzona na cześć zmarłego Professora X’a ponadto nauczać będzie matematyki, historii oraz muzyki. Ciekawym faktem jest to, że ściśle związana w fundacją jest jedna (z dwóch) córek Professora.
Cofnijmy się jeszcze dwa lata wstecz, 2004 rok zaobfitował pierwszym materiałem, singlem The One/ Blackwards Row. Dwunastka miała zapowiadać nadejście LP The Trinity (The Music, The Mission, The Cipher), data wypuszczenia albumu przewidywana była na 2005 rok. Professor X kolejny raz mógł przekazać swoje „wyzwoleńcze” myśli, pełne wyrazistych i twardych poglądów.

30 lipca 2007 roku wyszedł w końcu album „powrotny”, nie był to krążek The Trinity (The Music, The Mission, The Cipher), lecz Return From Mecca z promującym go singlem “Weapon X”, jakie były powody zmiany tytułu? Trudno określić (być może śmierć Professora X’a, bądź inna koncepcja). Brzmienie krążka zmieniło się diametralnie, kiedyś: świetne funkowe sample, miękkie podkłady, dziś: twarde brzmienie, mnóstwo melodii, dźwięki przepełnione nieraz elektroniką, lecz sama tematyka nadal pełni główną rolę. Gościnnie pojawili się m.in. Charlie Tuna, Tech N9ne, Krs-One, Damian Marley. Po dwóch latach od powrotu na scenę, X-Clan wyszedł z nowym krążkiem Mainstream Outlawz.
Na Mainstream Outlawz X-Clan konsekwentnie brnie do przodu, tematyka znana nam chociażby z Return From Mecca jest nadal, bezlitośnie drążona, co korzystniejsze to, to, że sytuacja w Stanach Zjednoczonych (pod względem politycznym, jak i przemysłem muzycznym) była napięta, przez co X-Clan miał możliwość poruszenia wielu kwestii, począwszy od wyborów prezydenckich po incydent pomiędzy Soulja Boy’em, a Ice T.
Mimo, iż X-Clan, a z zasadzie X-Clan Millennium Cipher już nie jest tym składem, który „burzył bariery” na początku lat dziewięćdziesiątych, to nadal przekazuje nam istotne fakty, na które tak naprawę mało osób, a tym bardziej mało MC’s zwraca uwagę w swoich tekstach [jeśli w ogóle na to zwraca uwagę]. Warto się zaznajomić chociażby z jednym z pierwszych materiałów X-Clanu, fakt, grupa jest mało znana, nawet wśród mieszkańców Stanów Zjednoczonych, co jednak nie oznacza, że nie jest godna uwagi na którą tak naprawdę zasługuje bardziej niż wielu innych artystów.

rokrzy

Przykładem piosenki która doświadczyła (jak sam to nazywam) „gwałtu muzycznego” jest Atomic Dog od George’a Clinton’a. Pewnie najznakomitszy rapowy ekspert nie wymieni wszystkich piosenek w których wykorzystano „składniki” hitu Clinton’a z 1983 roku. Tak więc w kawałkach od Digital Underground, Compton’s Most Wanted, Redman’a i wielu innych usłyszymy owe sample. Ponadto prawdziwym fanem Atomic Dog jest Ice Cube, który w [minimum] 7 piosenkach wykorzystał składniki piosenki Gearge’a Clinton’a, X-Clan niemal w całości użył podkładu w utworze Earth Bund, a 2pac idealnie podkreślił sample na początku „Holla if You Hear Me” z Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z. Do czego zmierzam zagłębiając się w genezę poszczególnych kawałków? Zmierzam do Dog Talk – hitu z 83 roku (wtedy na półki sklepowe również trafił utwór Atomic Dog), autorstwa K9 Corp (właśc.
Lane Strickland) i MC Pretty C.

Nie ma sensu zagłębiać się w poszczególne dźwięki wykorzystane w utworze, bo to nic innego niż podkład z Atomic Dog [z paroma drobnymi zmianami] i wokalem Pretty C. Niemniej jednak utwór wnosi dość sporo zamieszania. MC Pretty C w twierdzeniu dość sporej liczby osób to nikt inny aniżeli sam George Clinton. W zasadzie wszystko się zgadza, utwór Dog Talk nawiązuje nazwą do Atomic Dog, który nagrany został w tym samym roku, ponadto w wielu źródłach dowiedzieć się można, że producentem wykonawczym jest George Clinton, a w samej notce do singla napisane jest: cyt. „Written by Clinton, Strickland, Shider & Spradley[…]”. Kolejnym faktem jest dwunastka K-9 Corp / George Clinton - Dog Talk / Man’s Best Friend, ale jest jeden, dość potężny szkopuł przemawiający za tym, że jednak MC Pretty C to MC Pretty C, a nie George Clinton, jak podaje wiele źródeł, na czele z discogs.com [nawet do najlepszych stron wkradają się błędy, czyżby do oldschool.rapstrefa.pl też?]. JayQuan – miłośnik starej szkoły, człowiek z potężną wiedzą dotyczącą oldschoolowych lat, a ponadto raper wspomina:

Pretty C to całkiem inny gość. Rozmawiałem z nim kilka razy w ubiegłym roku[...]Nie stworzył już żadnego nagrania po Dog Talk, lecz nadal pisze rymy[...]On jak nikt inny zna całą historię funku[...]

Przedstawiłem wam argumenty zarówno za jak i przeciw, ja nie potrafię zasadniczo odpowiedzieć kto ma rację, mogę być jedynie zwolennikiem jednego z twierdzeń. Ten tekst powinien wam w pewien sposób podpowiedzieć i skłonić ku jednej ze stron.

rokrzy

rokrzy

rokrzy

Wprost proporcjonalnie do wzrostu liczebności jam’ów, rosła liczba Mistrzów Ceremonii, celebrujących owe muzyczne przedstawienia. Każdy MC chciał być królem i nim był, według swojego uznania, jak i publiczności, dla której wymyślał kolejne strofy. Powstawało kolejne nurtujące pytanie, czy może być wielu królów? Oczywiście, że nie! Pojedynkowano się coraz częściej, by takiego króla wyłonić, dlatego rok 1978 był przełomowy, chociażby ze względu na pojedynek pomiędzy Grandmaster Caz’em, a Bambaaatą.
Pewnego dnia na Bronx River Center, w 1978 roku odbył się pojedynek dwóch legendarnych zespołów, L. Brothers i Herculoids

L. Brothers reprezentowało 7 artystów: Kevie Kev – lider zespołu, Master Rob, MC Smiley, DJ Cordio, Busy Bee Starski, DJ Mean Gene i jego brat Grand Wizard Theodore. W późniejszym czasie skład doświadczył wielu zmian, zarówno kwestii „personalnej” jak i wydarzeń z nią związanych, powstał w ten sposób skład o nazwie Grandwizard Theodore and the Fantastic 5. Z kolei
The Herculoids to Coke La Rock – pierwszy MC w historii rapu, oraz Clark Kent. Pierwsza grupa rapowa występowała z Kool Herc’em podczas przeróżnych imprez, jakby nie patrzeć - Herc powołał do działania The Herculoids i był ich mentorem. Przejdźmy jednak do pamiętnych wydarzeń.

Jest rok 1978, Bronx River Center. Kool Herc jak i również The Herculoids to postać znana bardzo dobrze wszystkim osobom, które regularnie przybywały bawić się na Bronx River Center. W dniu bitwy L.Brothers atakowali swojego rywala, na jego własnym terenie. Ciekawym faktem jest to, że Coke La Rock i Clark Kent, wcale nie atakowali rywala, natomiast L.Btrothers, a w szczególności Busy Bee Starski i Kevie Kev, kompletnie nie oddawali im szacunku, uderzając tekstami typu „to nie jest dla nas żadna bitwa”.

Coke La Rock powiedział podczas wywiadu, przeprowadzonego przez Troy’a L. Smith’a:

[…]Kiedy odbywały się pojedynki ja byłem tam, lecz mało się interesowałem osobami w nich uczestniczącymi. Więc dla mnie nie było to potrzebne gdyż w tym czasie byliśmy na samym szczycie w tej grze[…]

Z ciekawostek, warto dodać, iż cena biletów na tzw. afterparty w Rock City, trzymała się w granicach 2 dolarów.

Kevie Kev w jednym z wywiadów, dość sceptycznie wypowiedział się o członku Herculoids: “Coke La Rock mówił do mikrofonu, małe obelgi lub coś w tym stylu”. Zaraz po tych słowach skwitował: Był jednak prawą ręką Herc’a. “Był niczym głos pochodzący prosto z serca, wiesz co mam na myśli. To mój człowiek.”

Czy historyczna bitwa w Bronx River Center wywarła wielki wpływ na oblicze rapu? Z pewnością. Świadkowie tego zdarzenia zapewne po dziś dzień je wspominają, z wielkim sentymentem i wkrótce będą opowiadać co się działo w Bronx River Center swoim wnukom. Kaseta z pojedynkiem krąży w sieci.

rokrzy

*Do księgarni trafia książka H. “Rap” Brown’a (właśc. Hubert Gerold Brown) “Die Nigger Die!: A Political Autobiography” w której to autor głównie opowiada o wydarzeniach mających wielki wpływ na jego życie, rodzinę, wplątując w nie własne przemyślenia, wielokrotnie poruszające kwestie rozwiązywania problemów przez afro-amerykańską społeczność Stanów Zjednoczonych. W dodatku po raz pierwszy możemy usłyszeć słowo „Rap” które w slangu amerykańskim oprócz rytmicznego recytowania tekstu do bitu oznacza agresywny styl wypowiedzi, który był motorem napędzającym grę o nazwie The Dozens. The Dozens to nic innego jak walka na słowa pomiędzy dwoma osobami, zasady bardzo proste, im bardziej zmieszało się z błotem przeciwnika tym większe prawdopodobieństwo na wygraną, o której to decydowała zebrana publiczność.

*W 1970 roku grupa The Last Poets w składzie Jalaludin M. Nuriddin, Umar Bin Hassan i Abiodun Oyewole wydaje swój debiutancki album „The Last Poets”. Dzieje się tak za sprawą wytwórni Douglas Records. Krążek składający się z trzynastu kawałków, przepełniony został elementami jazzu, funku, a wszystko to przez niezliczoną ilość użytych w tym celu instrumentów.
Dla wielu ludzi po dziś dzień grupa The Last Poets za sprawą „mówionych” utworów stała się ważnym elementem w kształtowaniu się kultury hiphopowej.

*Afrika Bambaataa (właśc. Kevin Donovan, założyciel Zulu Nation), rozpoczyna swoją przygodę za konsoletami.

*Dwie grupy z Oakland (Kalifornia), Black Messenger i Black Resurgence tworzą taniec oparty na kręceniu się wokoło. Styl „Catch On” miał spory wpływ na inne, tworzące się później style, takie jak m.in. Stickin” czy „Stepin”

*Nastolatek pochodzenia greckiego (Demetrius, pochodzący z Washington Heights) staje się pierwszym artystą – grafficiarzem którego tagi zostają coraz częściej rozpoznawane na ulicach Nowgo Jorku. Spowodowało to napływ nowych ulicznych artystów.

*Powstaje prawdopodobnie pierwsza grupa zrzeszająca artystów – grafficiarzy o nazwie Experienced Vandals (aka Ex-Vandals), członkami grupy byli: Phase 2, Super Kool, Lionel 163, Stay High 149, El Marko, Sweet Dude i Kool Herc.

*Flint 707, to kolejny grafficiarz, który propaguje ten styl na ulicach i powoduje wielkie zainteresowanie wśród społecznośći.

*Departament Policyjny w Nowym Jorku tworzy odział zajmujący się młodzieżowymi gangami z Bronxu, na czele oddziału staje zastępca inspektora, William Lakeman.

*Tracy 158, Ali i Futura 2000 to założyciele grypy zrzeszającej artystów – grafficiarzy o nazwie Soul Artists.

*Za sprawą Hugo Martinez’a powstaje organizacja United Graffiti Artists (UGA) propagująca styl graffiti, pomaga ona również rozwinąć skrzydła młodym i początkującym artystom.

*Na antenie First-run syndication pojawia się muzyczny program “Soul Train“.

*Tracy 168, autor legendarnej frazy „Wild Style” formuje grupę (graffiti) o nazwie Wanted.

*Po 6 latach od przeprowadzki z Kingston na Jamajce Clive Campbell znany jako Kool Herc – pionier, a zarazem legenda kultury hiphopowej organizuje w sierpniu 1973 roku pierwszą imprezę, tzw. jam (jam – w dokładnym tego słowa znaczeniu – zabawa przy muzyce). Impreza ta (dokładnie przyjęcie urodzinowe dla siostry Cindy, organizowane za jej gorącą namową) powoduje, że o Hercu dowiaduje się szersza publiczność i zauważa jego talent didżejski. Co ciekawe miejscem w którym bawili się goście przy muzyce Herca był pokój gościnny w domu państwa Campbell’ów.
Po czasie Herc trafia do nowojorskiego klubu The Twilight Zone. Posada profesjonalnego didżeja pozwoliła osiemnastoletniemu chłopakowi rozwinąć skrzydła i pokazać w pełni jego talent do tworzenia o którym już od pierwszej imprezy mogli przekonać się goście przybywający do klubu.

*12 listopada 1973 Afrika Bambaataa zakłada organizację Zulu Nation która po dziś dzień zrzesza setki tysięcy ludzi z każdego zakątka globu powiązanych z kulturą hiphopową. Początek działalności jest związany z gangiem Black Spades na czele którego stał Bambaataa. Z czasem przekształcając się w Zulu Nation członkowie organizacji rozpoczęli działalność która miała na celu propagowanie pozytywnego przesłania poprzez kulturę hip-hop.
Nikt nie spodziewał się, że w tak zastraszającym tempie organizacja zacznie propagować hip-hop na skalę globalną. W 1982 odbyło się pierwsze historyczne tourneẻ New York City Rap Tour w którym to członkowie Zulu Nation na czele z Bambaatą propagowali kulturę hiphopową w Europie i Azji.
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o organizacji to sprawdź ZULUNATION POLAND – Polską oficjalną stronę organizacji Zulu Nation, na czele z Big W - pionierem i liderem ZULU NATION w Polsce oraz koordynatorem UZN (Universal Zulu Nation) na Europę Środkową. www.zulunation.pl

*W 1973 roku pojawia się produkcja pt. „Bongo Rock” autorstwa Incredible Bongo Band. Na płycie pojawia się piosenka „Apache” która okazała się coverem kawałka nagranego wcześniej przez The Shadows (Cover to nic innego jak nagranie nowej wersji piosenki przez innego wykonawcę).
Obecnie utwór ten znany jest przede wszystkim w kręgach tancerzy breakdance, którzy uważają go za jeden z najważniejszych hymnów tego tańca. We wielu źródłach można doszukać się informacji, że utwór „Apache” to jeden z najbardziej samplowanych utworów, którego elementy w swoich piosenkach użyli m.in. Run-D.M.C., Moby, Sugarhill Gang, Will Smith, Beastie Boys, Jurrasic 5 i wielu, wielu innych.

*Kool Herc widząc jak goście przybywający na imprezy bulwarowe szaleją przy breaku postanawia znacznie wydłużyć czas jego trwania. Break to cześć utworu w którym usłyszeć możemy jedynie partie perkusji oraz mocny bas. Niesamowita rytmika „breaku” powodowała, że publika dosłownie szalała na parkiecie i nie chciała w ogóle z niego zejść. Kool Herc postanowił wydłużyć czas poprzez dwa identyczne egzemplarze płyt puszczając je na dwóch adapterach co doprowadzało do możliwości zapętlenia breaku. Publika dzięki bardzo nowatorskiemu jak na lata siedemdziesiąte pomysłowi mogła nie tak jak zazwyczaj delektować się kilkoma sekundami silnego basu i perkusji, lecz całymi minutami.

*Po raz pierwszy zostaje użyte słowo „Hip-Hop”, pada ono z ust legendarnego Lovebug Starski’ego. Lovebug Starski właśc. Kevin Smith urodził się i dorastał na ulicach Nowego Jorku w dzielnicy Bronx. W drugiej połowie lat siedemdziesiątych był didżejem w klubie Disco Fever. A 1981 nagrał debiutancką dwunastkę „Positive Life”. Co niektórzy uważają, że słowo Hip-Hop nie zostało rozpropagowanie za sprawą Sitarskiego, lecz jego przyjaciela z którym współpracował - DJ Holywood’a.

*Nowy Jork intensywnie doświadcza sztuki ulicznej, obrazy graffiti coraz częściej pojawiają się w podziemnych przejściach oraz tunelach samochodowych.

*W dzielnicy Bronx, w Nowym Jorku zrobiło się głośno za sprawą 4 wielkich ikon kultury hiphopowej. Kool Herc, Afrika Bambaataa, Grandmaster Flash, Grandmaster Caz, co wszyscy czterej maja ze sobą wspólnego? To oni doprowadzili do tego, że ludność Nowego Jorku szalała na imprezach, które odbywały się zazwyczaj w parkach, bulwarach.

*Didżeje na imprezach coraz częściej przemawiają do publiczności pobudzając do jeszcze większej zabawy. Teksty typu: “And ya don’t stop”, “Move your feet”, dały podstawy do bardziej zwięzłych tekstów, a co za tym idzie, powołania na scenę Mistrzów Ceremonii (MC’s).

*Grand Wizard Theodore właśc. Theodore Livingston odkrywa dźwięk skeczu. Wszystko zaczęło się w domu państwa Livingston, kiedy to trzynastoletni młodzieniec Theodore słuchał głośno muzyki. Słuchał jej tak głośno, że potrzebna była interwencja matki, gdy wkroczyła do pokoju syna, Theodore zatrzymał płytę ręką, co doprowadziło do ciekawego efektu dźwiękowego. Po całym wydarzeniu Grand Wizard Theodore zaczął eksperymentować z dźwiękiem skeczu i całymi dniami udoskonalał swoje umiejętności, doprowadzając je do perfekcji.

*W 1975 roku marzenie Kool Herc’a w końcu się ziszcza. Pionier i legenda kultury hiphopowej otrzymuje posadę profesjonalnego didżeja w Havalo Club. Kool Herc zabawia godzinami publikę korzystając z pomocy prawdopodobnie pierwszego MC (Master of Ceremony), o pseudonimie Coke La Rock. Coke La Rock poprzez krótkie, rymowane teksty kierowane do publiczności, staje się pionierem rapowania i wytycza drogę innym emce. Po czasie La Rock tworzy wraz z Clark’iem Kent’em grupę Kool Herc And The Herculoids.

*4 lipca trójka grafficiarzy: Caine, Mad 103 i Flame One jako pierwsi przedstawiają swoją pracę na jednym z pociągów, najważniejszym faktem jest to, iż owy pociąg jest całkowicie zamalowany. Praca nosiła tytuł: „The Freedom Train”.

*Coraz bardziej rozpoznawana jest sylwetka Lee Quinonesa - artysty graficiarza za sprawą prac znajdujących się w podziemnych tunelach samochodowych i na ulicach Nowego Jorku, prace mają w dużej mierze podtekst polityczny. Lee Quinones urodził się w 1960 w Puerto Rico, stał się ikoną graffiti, a dla wielu wręcz jedną z najważniejszych postaci ulicznej sztuki. Jego prace można podziwiać również w Whitney Museum of American Art.

*Przyjaciółki uczęszczające do jednej i tej samej szkoły, tworzą pierwszą kobiecą grupę rapową o nazwie The Mercedes Ladies w składzie: Baby D (znana jako D’Bora), Sherry-Sher, RD Smiley, Zina-Zee, DJ LaSpank znana pod pseudonimem DJ Flame i Ele-a-Def. Początki działalności wiążą się z parkiem na Bronxie gdzie po raz pierwszy grupa pokazała się publiczności, lecz nie spotkała się w dużą aprobatą. The Mercedes Ladies przetarły szlak innym artystkom rapowym, choć nie miały łatwego życia w latach siedemdziesiątych.

*Afrika Bambaataa toczy pierwszą oficjalną walkę, przeciwnikiem okazuje się Disco King Mario. Całe zdarzenie ma miejsce w Junior High School 123 imienia Jamesa M. Kiernana w dzielnicy Bronx.

*Kurtis Blow – Legenda, a zarazem pierwsza gwiazda rapowej sceny, rozpoczyna swoją działalność. Poprzez koncerty w Nowym Jorku postać Kurtis’a jest coraz bardziej znana i przeciera szlak innym rapowym artystom.

*Jimmy Dee i Jojo zakładają legendarny skład Rock Steady Crew. New York Times nazwał Rock Steady Crew najważniejszą grupą breakdance’ową na świecie.
3 kwietnia 2008 odszedł jeden z najważniejszych breakdancerów i jeden z założycieli grupy, Frosty Freeze.

*Grupa przyjaciół z Harlemu chodząca do tej samej szkoły, tworzy jeden z pierwszych składów rapowych o nazwie „The Crash Crew”.

*Kool Herc podczas jednego ze swoich występów zostaje trzykrotnie dźgnięty nożem. Cudem ocalały didżej już nie odzyskał tej świetności którą posiadał przed tragicznym incydentem i powoli odchodził w cień.

*Tzw. „block praties” i „street parties” powoli stają się normą w Queens, Harlemie i na Bronxie.

*Grandmaster Flash udoskonala swoją technikę o cuty i umiejętnie tworzy pętle, obie techniki były całkowicie nieznane, dlatego też Flash stał się ich twórcą.

*Podczas Police Athletic League (w skrócie: P.A.L.) rozgrywa się walka pomiędzy Bambaatą a Grandmaster Cazem.

*Kurtis Blow potrzebował didżeja który miał wraz z nim występować na imprezach, w tym czasie Russell Simmons był menadżerem Kurtisa Blow, a stanowisko DJ’a objął jego brat Joseph. Joseph Simmons znany szerzej jako Run, przyszły członek legendarnej grupy Run-D.M.C., otrzymał przydomek Run ze względu na jego didżejskie umiejętności.

*Na Bronxie rozpoczyna swoją działalność nowo otwarty klub The Disco Fever. Klub który miał nie mały wpływ na dalszy rozwój kultury hiphopowej, przyciągnął tysiące ludzi będąc ich drugim domem, a przy tym gościł wiele legendarnych postaci takich jak Kool Herc, Grandmaster Caz, Kool Mo Dee, DJ Hollywood, Beastie Boys czy Run-D.M.C.

*TR-808 to automat perkusyjny wydany przez firmę Rolad w 1978 roku. Pionierska firma, nie miała w tej dziedzinie równych sobie zrewolucjonizowała rynek muzyczny, ukazała sprzęt który dawał nieskończenie wiele możliwości dając je wielu niesamowitym producentom. Z ciekawostek można dodać, iż Rolad TR-808 znalazł przez wiele lat zastosowanie w twórczości takich artystów jak: Afrika Bambaataa, Public Enemy, Dr.Dre, Snoop Dogg, a także Whitney Houston, Jean Michel Jarre.

*Grupa The Fatback Band w składzie: Bill Curtis, Earl Shelton, George Williams, Gerry Thomas, Johnny Flippin, Johnny King wydaje pierwszy singiel w historii rapu zatytułowany„King Tim III [Personality Jock]” z gościnnym udziałem Tima Washingtona bliżej znanego jako King Tim III.
Niestety, mimo, iż piosenka „King Tim III [Personality Jock]” była prawdopodobnie pierwszym singlem to i tak oficjalna wersja brzmi całkowicie inaczej. Miano pierwszego nagrania rapowego przysługuje „Rappers Delight” Sugarhill Gangu.
Największą przyczyną tego, że kawałek „King Tim III [Personality Jock]” nie został uznany pierwszym nagraniem w historii rapu okazało się umieszczenie utwory na stronie B singla, przez co nie dotarło to nagranie do większej rzeszy fanów.

*Na antenie radia WHBI nadawana jest trzygodzinna audycja rapowa Mr. Magic’s Rap attack. Audycja prowadzona przez Mr. Magica staje się prawdziwą skarbnicą wiedzy w dziedzinie hip-hopu, a także idealnym sposobem na ukazanie szerszej publice swoich możliwości.

*W wytwórni Dazz Records powstaje nagranie które zachwyciło, a zarazem powaliło słuchaczy na kolana. 13 minutowy storytelling w wykonaniu Jimmyego Spicera Pt. „Adventures of Super Rhyme” staje się podstawą dla późniejszych stroytellerów takich jak Slick Rick, Scarface, Notorious B.I.G.

*Do prężnie rozwijającego się breakdanceowego kolektywu Rock Steady Crew dołącza Crazy Legs (właśc. Richard Colón) oraz Lenny Len.

*Legendarna grupa Grandmaster Flash i The Furious Five ( Grandmaster Flash, Melle Mel, Kidd Creole, Cowboy, Rahiem, Mr. Ness aka Scorpio Eddie Morris) wydaje singiel „Superrappin” za sprawą Enjoy Records. Warto dodać, iż grupa ostatecznie formuje swoje szeregi.

*Kurtis Blow zyskał fanów w całym Nowym Jorku za sprawą energicznych występów na żywo. Rok 1979 przyniósł mu pierwszy materiał utrwalony na płycie winylowej Pt. „Christmas Rappin’”. Blow stał się pierwszym raperem w historii który podpisał kontrakt z dużą i znaną na całe Stany Zjednoczone wytwórnią (Mercury).

*W Nowym Jorku coraz częściej można usłyszeć o Cold Crush Brothers w składzie: JDL, Charlie Chase, DJ Tony Tone, Grandmaster Caz, Almighty KayGee, i EZ AD oraz o Funky Four Plus One (KK Rockwell, Keith Keith, Lil’ Rodney Cee, Jazzy Jeff, Sha Rock).

*W tym czasie na półki sklepowe w Stanach Zjednoczonych trafia niesamowita 12” grupy Treacherous Three - „The Body Rock”, w której po raz pierwszy użyto dźwięku gitar.

rokrzy