Old School Hip-Hop

Mohandas Dewese znany przez wszystkich pod pseudonimem Kool Moe Dee (Moe Dee, Kool Mo Dee – według gustu) stał się postacią legendarną na rap scenie. Rozpoznawany jako pionier technicznego podejścia do tekstów, serwował nam wyrafinowane rymy, połączone z ciekawym przekazem w którym często poruszał problemy bieżące, a wszystko to w otoczce ciekawych zabiegów stylistycznych.

Urodził się i dorastał na Manhattanie, początek kariery wiąże z drugą połową lat siedemdziesiątych (dokładnie 1977). Występował wtedy na okolicznych imprezach, prowadzonych najczęściej w parkach, bulwarach zabawiając przybyłych na zabawę uczestników.
Po pewnym czasie Kool Moe Dee związał się z grupą Treacherous Three, trzej szkolni przyjaciele (Kool Moe Dee, LA Sunshine i Special K) zadebiutowali w roku 1980 - 12″ “The New Rap Language” z pod znaku Enjoy Records. Na wosku pojawił się Spoonie Gee, który na dłuższy czas związał się z “Zdradziecką Trójką”. Warto dodać, iż grupa ukazała styl całkowicie nieznanego wówczas szybkiego rapowania do bitu. W tym samym roku ujrzały światło dzienne kolejne dwie dwunastki: “At The Party” i “The Body Rock“. Ta druga stała się przełomowym materiałem nie tylko dla grupy, po raz pierwszy w utworze wykorzystano dźwięki gitar. Grupa w sumie wydała spora liczbę dwunastek”, trzy LP i dwie siódemki, przy tym kawałki Treacherous Three pojawiły się na wielu różnego typu składankach i zostały na bardzo długo w umysłach fanów.

Ważnym momentem w życiu Koola (który odbił się sporym echem w całej kulturze hip hopowej) była walka na słowa stoczona z wielkim Busy’m Bee. Prawdopodobnie najgłośniejszy pojedynek w historii rapu, odmienił oblicze liryki, zaczęto pisać bardziej złożone teksty nie mówiące tylko i wyłącznie o tym „jaki wspaniały jest DJ”, czy też „jak MC potrafi rozgrzewać tłumy na imprezach”. Krs-One powiedział na temat tego wydarzenia tak:

„To jest ta zmiana warty. Jeśli Kool Moe Dee przegrałby tę bitwę nic z tego co mówimy dzisiaj, nie było by powiedziane. To jak mówimy, nic, to by po prostu nie istniało. Wszyscy musielibyśmy dzisiaj zaczynać rym od: Bom didi bom di beng di beng dibi dibi.”

Utwór nagrano na taśmę, jako nieoficjalne wydawnictwo krąży po dziś dzień na kasetach, woskach dwunastominutowa ścieżka na której zarejestrowano owy pojedynek w Harlem World na Manhattanie.

Moe Dee po ukończeniu studiów postanowił rozpocząć karierę solową. Jednym z pierwszych etapów jego solowej działalności był tekst napisany na potrzeby 12” “The Down Beat” Sugarhilll Gangu wydanej w 1985 roku, co ciekawe oprócz tekstu Mo Dee stał również za produkcją (w późniejszym czasie artysta postanowił, że nagra i własną wersję „The Down Beat”). Po czasie, Moe Dee wszedł w współpracę z młodziutkim (gdy powstał singiel, Teddy Riley miał, niespełna siedemnaście lat!) Teddym Rileyem nagrywając wspaniały singiel „Go See The Doctor” (strona B zawiera utwór „Monster Crack” w wersji Street Mix i Radio Edit), zaangażowany w produkcję został także LaVaba Mallison. Świetny storytellerski i pełen humoru utwór, stał się prawdziwą bombą opowiadającą o przejściach z kobietą, a w późniejszym czasie z tytułowym doktorem. Mocny bas, charakterystyczne dzwonki w tle i nieziemski gitarowy sampel – to wszystko w idealnych proporcjach stworzyło prawdziwy klasyk gatunku i najbardziej charakterystyczną piosenkę w dorobku Moe Dee. W tym samym roku pojawiła się jego debiutancka solowa płyta “Kool Moe Dee“.

Nie musieliśmy czekać długo na kolejny krążek artysty pt. “How Ya Like Me Now“. Na owym krążku Moe Dee wyraził wielką dezaprobatę skierowaną w kierunku młodziutkiego LL Cool J’a rozpoczynając w ten sposób kolejny, wielki beef. W tym okresie m.in. powstał legendarny kawałek J’a: „Jack The Ripper”. Z „Jack The Ripper” wiąże się dość ciekawa historia. Otóż na pewnym koncercie LL Cool J postanowił by raz jeszcze fani usłyszeli wersy nagrane na rywala, gdy bit już poruszał tłumem zmienił się nagle na „Let’s Go” i na scenie pojawił się freestyleujący Moe Dee, LL widząc co się dzieję czym prędzej udał się za scenę, tymczasem Kool w geście zwycięstwa rzucił mikrofon na scenę i odszedł.

Kolejnymi jego produkcjami były kolejno: “Funke Funke Wisdom“, “Knowledge is King“ oraz “Interlude“, ostatni krążek niestety nie przyjął się tak wśród słuchaczy jak pozostałe. Ponadto na półkach sklepowych znajdziemy kompilacje “Greatest Hits” i serie “The Jive Collection”.

Kool Moe Dee to strasznie inteligentny raper, bezapelacyjnie wyprzedził epokę w której tworzył i jest twórcą wielu ciekawych zabiegów lirycznych jak m.in. Cliff Hanger. Wystąpił jako pierwszy na gali rozdania nagród Grammy, poza tym z ciekawostek można dodać, iż pierwsze piosenki które usłyszał Kool Moe Dee były autorstwa Luv Bug Starskiego i Dj’a Hollywood’a.

Moe Dee jest autorem książki “There’s a God on the Mic“ wydanej w 2003 roku, w której to 50 wybranych MC’s poddał ocenie według 17 wytycznych. Brał pod uwagę m.in.: oryginalność, koncepcję, wszechstronność, słownictwo, przekaz, flow, umiejętności freestyleowe, zachowanie na scenie, wpływ na społeczeństwo, solidność, itp. Pod tym linkiem możecie obejrzeć listę 50 (według Kool Moe Dee) najlepszych MC’s.

Dyskografia:
Kool Moe Dee (1987,Jive)
How Ya Like Me Now (1987,Jive)
Knowledge is King (1989,Jive)
Funke Funke Wisdom (1991,Jive)
Interlude (1991,Wrap Records)

Zobacz również!

Treacherous Three - Droga do debiutu (1980-1984)