Old School Hip-Hop

Nowojorskie trio uznane w niezliczonych podsumowaniach za najważniejszą grupę hip-hopu. W ciągu kilkunastoletniej kariery zespół odniósł nieskończenie wiele sukcesów artystycznych i komercyjnych. Do największych należy zaliczyć poważne wprowadzenie rapu na listy przebojów i rotacje stacji radiowych i MTV w połowie lat 80., a tym samym umożliwienie przetrwania oraz dalszego rozwoju brzmienia hip-hop, postrzeganego przez pierwsze kilka lat swego istnienia przeważnie w kategoriach chwilowej mody.

Raperzy Run (właśc. Joseph Simmons, ur. 14.11.1964) i D.M.C. (Darryl McDaniels, ur. 31.05.1964) dorastali w rodzinach należących do wyższej klasy średniej z Hollis, części nowojorskiej dzielnicy Queens. Dwójka przyszłych gwiazd jako nastolatki prowadziła spokojny tryb życia, uczęszczała do szkoły średniej, a kontakt z ulicami łapała przede wszystkim z pomocą gry w koszykówkę i pojawiania się na imprezach hiphopowych, a nie przez uczestniczenie w potyczkach gangów. Run, jako brat lokalnego promotora wydarzeń rapowych oraz menadżera kilku grup –> Russella Simmonsa, miał bardzo duży kontakt z rodzącym się w latach 70. gatunkiem muzycznym. Na początku lat kolejnej dekady został didżejem Kurtisa Blowa, pierwszej solowej gwiazdy rapu. Artysta występujący wówczas pod pseudonimem: The Son Of Kurtis Blow, za namową Russella zdecydował się założyć własną grupę. Do składu Orange Crush weszli drugi raper D.M.C. i  Jam Master Jay (Jason Mizell, ur. 21.01.1965), który przejął od Runa wszelkie obowiązki didżeja i pozwolił mu skupić się przede wszystkim na rymowaniu. W roku 1982 grupa zmieniła nazwę na Run D.M.C. i pod tym szyldem w rozwijającej się wówczas wytwórni Profile Records wydała rok później debiutancki singiel „It’s Like That” b/w „Sucker MCs”. 

Nagranie było przełomowe z kilku powodów. Przede wszystkim przedstawiono nowy, bardzo dynamiczny i zaawansowany styl rapowania – Run i D.M.C. twardymi głosami rymowali linijki w zwrotkach naprzemiennie, co było czymś zupełnie nowym w ówczesnym hiphopie. Wyróżniało się także mocne, minimalistyczne brzmienie, oparte na ciężkim podkładzie perkusyjnym. Singiel uważany za pierwszy przykład hardcore’owego rapu, spotkał się z wielką aprobatą bboy’ów i słuchaczy, podobnie jak kolejne krótkie wydawnictwa z 1984: „Hard Times” b/w „Jam Master Jay”, „Rock Box” i „30 Days”. Choć obecność utworów na listach przebojów R&B wróżyła debiutowi tria sukces komercyjny, jego rozmiar zaskoczył nawet największych optymistów. Klasyczny album „Run-D.M.C.” (1984) w ciągu kilku tygodni zdobył złoto, będąc pierwszym w historii rapu wydawnictwem, które zdobyło to wyróżnienie. Grupa pojawiła się następnie jako wielka gwiazda gigantycznej trasy koncertowej New York City Fresh Fest, jej twórczość nieśmiało zaczęła trafiać na fale telewizji MTV, co również stanowiło duży przełom w muzyce rap.
Kiedy rok później drugi album tria „King Of Rock” trafił do sklepów, Run-D.M.C. byli największymi gwiazdami rapu w Ameryce. Trójka wyróżniła się nie tylko ostrym brzemieniem, zgodnie z tytułem krążka mocno czerpiącym z muzyki rokowej, ale również ubiorem. Do nieodłącznych elementów stylu należały czarne kapelusze, skórzane katany, luźne dżinsy i białe sportowe obuwie firmy Adidasy, z charakterystycznymi trzema czarnymi paskami. Grupa nawet nagrała utwór poświęcony kultowym butom – wielka popularność „My Adidas” przełożyła się najpierw na stworzenie popularnej mody, a ostatecznie na bardzo lukratywny kontrakt reklamowy z niemieckim producentem odzieży.
„King Of Rock”, pierwszy materiał rapowy wydany na płycie kompaktowej, dzięki sile przebojów „You Talk Too Much” i „Can You Rock This” w ciągu dwóch lat zdobył platynę. Komercyjne osiągnięcia grupy szły w parze z uznaniem w branży muzycznej. Jako jedyna hiphopowa grupa Run-D.M.C. wystąpili na wielkiej charytatywnej imprezie Boba Geldofa Live Aid, następnie zagrali zwrotki na „Sun City” projektu Artists United Against Apartheid, zrzeszającego gwiazdy muzyki w celu walki z rasizmem. Popularni raperzy wystąpili obok innych gwiazd rapu lat. 80. w filmie „Krush Groove” (reż. Michael Schultz, 1985), którego fabuła była związana z historią kariery Russella Simmonsa i jego wytwórni Def Jam Recordings.

Prawdziwym przełomem w biografii nowojorskiego tria, i jednocześnie w historii hiphopu, było nagranie w 1986 utworu z rockową grupą Aerosmith. „Walk This Way”, cover starszego nagrania gitarowych wyjadaczy, osiągnął status międzynarodowego przeboju i jako crossoverowe nagranie szeroko otworzył dla rapu większość zamkniętych wcześniej drzwi przemysłu muzycznego. Masowo lansowany przez telewizję muzyczną MTV, teledysk do utworu przedstawił hip-hop niezliczonej ilości słuchaczy, zwrócił na grupę również uwagę fanów rocka, jednocześnie przywracając do ich łask Aerosmith. Oparte na gitarach brzmienie, o które po raz kolejny zadbał  Rick Rubin, wypełniało także trzeci album Run-D.M.C.; „Raising Hell” (1986) w ciągu dwóch miesięcy rozszedł się w rekordowej wówczas liczbie 2 milionów egzemplarzy. Pierwsze rapowe wydawnictwo, które zdobyło szczyt listy albumów R&B (gatunek hip-hop nie miał jeszcze własnego zestawienia), uważa się obecnie za właściwy pomost pomiędzy hip-hopem starej i nowej szkoły. Mocno rockowa twórczość tria już w połowie lat 80. doczekała się rzeszy naśladowców, którzy porzucili beztroskę oldschoolowych przechwałek i historyjek na rzecz twardszego brzmienia.

Idąc za ciosem w 1988 twórcy wydali czwarty materiał „Tougher Than Leather” (platyna), który ukazał się równolegle z filmem Ricka Rubina o tym samym tytule. Występujący w obrazie artyści znajdowali się wówczas na szczycie kariery. Choć kilka incydentów z przemocą, które miały miejsce podczas głośnych występów grupy, skierowało na muzykę rap falę krytyki za szerzenie agresywnego przesłania, sami członkowie Run-D.M.C. nie znaleźli się pod ostrzałem.
Innowacyjne podejście do hip-hopu, prezentowane przez nowojorską formację, wzniosło gatunek na wyższy poziom także dzięki sztuce dynamicznego, wyraźnego rymowania i tworzenia interesujących tekstów, co z kolei stworzyło podstawy dla twórczości przyszłych gwiazd pokroju  EPMD  N.W.A. i  Public Enemy. Grupy udoskonaliły brzmienie pionierów z Holis o bardziej złożoną aranżację podkładów, w której znalazło się więcej miejsca na sample. Dodatkowo, wypłynięcie hip-hopu na nowe obszary w dziedzinie treści tekstów ostatecznie usunęło Run-D.M.C. z piedestału sławy na przełomie lat 80. i 90. Kolejny album tria „Back From Hell” (1990) brzmiał dość anachronicznie na tle nowych hiphopowych nurtów, co przełożyło się na kiepskie wyniki sprzedaży – było to pierwsze wydawnictwo w dyskografii formacji, które nie zdobyło nawet złota, a tym bardziej platyny. Wydana między premierą kolejnego krążka składanka „Together Forever: Greatest Hits 1983-91” zebrała największe dotychczasowe przeboje w historii grupy.
Wkrótce po premierze „Back From Hell” dwójka raperów uwikłała się w różne prywatne problemy. W 1991 r. Run zmagał się z alkoholizmem, D.M.C. został zaś oskarżony o gwałt uczennicy z Ohio. Szczęśliwie, zarzuty zostały w końcu oddalone, a Joseph Simmons ostatecznie uporał się z nałogiem. Artysta przeszedł następnie głębokie odrodzenie religijne i został wielebnym.
Prawie trzyletnia przerwa w działalności muzycznej była poważnym ciosem dla kariery tria. Run, D.M.C. i Jam Master Jay dokonali w 1993 r. trudnej sztuki powrotu na scenę, na której zdawali się już być anachronicznymi postaciami, zwłaszcza w obliczu rosnącej popularności takich artystów jak  Cypress Hill,  _{^{Dr. Dre czy}}  Wu-Tang Clan. Album „Down With The King” zebrał entuzjastyczne recenzje krytyków i spodobał się także fanom, którzy kupili krążek w złotym nakładzie. O odświeżenie brzmienia Run-D.M.C. postarali się m.in. zaproszeni goście, wśród których znaleźli się Neneh Cherry, EPMD,  KRS-One,  Naughty By Nature,  Public Enemy i  A Tribe Called Quest. Tytułowy utwór, wyprodukowany przez Pete Rocka, dotarł do czołówek list przebojów i został najlepiej sprzedającym się singlem w dyskografii grupy.
Pomimo udanego come-backu, grupa przez kolejne lata nie wróciła do studia i skupiła się na działalności koncertowej. W ramach wieloletniej trasy w 1997 odwiedziła Warszawę, gdzie wystąpiła jako gwiazda imprezy Rap Day.
Taneczny remiks debiutanckiego singla „It’s Like That”, stworzony w 1998 przez producenta brzmień elektronicznych Jasona Nevinsa, niespodziewanie został wielkim hitem i przypomniał światu o legendzie tria. Sukces utworu zainspirował grupę do powrotu do studia. W nagraniu „Crown Royal” jedynie znikomy udział miał D.M.C. oficjalnie związane było to z różnicami zdań na tle artystycznym pomiędzy raperem a pozostałymi członkami formacji, nieoficjalnie problem leżał w utracie przez emce słynnego mocnego głosu. Przekładana wielokrotnie płyta ostatecznie ukazała się w roku 2001. Pomimo gościnnego występu tuzów ze świata hip-hopu ( Method Man,  Nas,  Prodigy z Mobb Deep) oraz współczesnego rocka (Fred Durst z Limp Bizkit, Kid Rock, Sugar Ray), album poniósł artystyczną i komercyjną klęskę i bardziej naruszył legendę Run-D.M.C., aniżeli ją wzmocnił. Wydane w 2002 dwie płyty ze składankami grupy przypomniały fanom o szczytowych momentach w historii tria i przyczyniły się do sukcesu frekwencyjnego wielkiego wspólnego tourneẻ z Aerosmith i Kid Rockiem. Niebawem po zakończeniu trasy, 30 października 2002 r., w nowojorskim studiu nagraniowym w niewyjaśnionych okolicznościach zastrzelony został Jam Master Jay. Bezsensowna śmierć najbardziej rozpoznawalnego didżeja w historii rapu wstrząsnęła hiphopowym światem. Odejście Mizzela oznaczało jednoznacznie rozpad Run-D.M.C., jednej z najbardziej wpływowych grup w historii całej muzyki rozrywkowej.
Historia formacji została przedstawiona w kilku książkach, wśród których należy wymienić „Tougher Than Leather: The Authorized Biography Of RUN DMC”, „King Of Rock: Respekt, Responsibility…” (autorstwa D.M.C.) i „It’s Like That: A Spiritual Memorie” (autorstwa Runa).
„Distortion”, solowy debiut Runa, ukazał się w październiku 2005 nakładem RSMG (Russell Simmons Music Group). Trwające mniej niż 30 minut wydawnictwo stało na wysokim poziomie artystycznym.

Tekst pochodzi z książki „Beaty, Rymy Życie – Leksykon Muzyki Hip-Hop” autor: Radek Miszczak, Andrzej Cała – tekst umieszczony za zgodą Radka Miszczaka, wszelkie prawa do kopiowania zastrzeżone.
Strona główna projektu: www.leksykon.miszczak.pl